Kahramanmaraş İli'nin şirin ilçesi Göksun'un çok tanınan Keklikoluk Köyü'nün artık ezbere bilinen www.keklikoluk.org adlı adresine girişte sorunlar varmış. Üye olmak isteyenler, Féysbuk (Facebook) üzerinden Bağdaş POLAT veya Keklikoluk Köyü adlı üyelere ulaşabilirler. Kendileri, köy sitesinin yöneticileridir.
Büyük halamız Yadigar DEMİR-SEVGİLİ'nin oğlu İlhami'nin oğlu Serkut, Adana'da kan kanserinden dolayı tedavi görüyor. Kan gereksinimi oluyor. Aileye metanet diliyorum. Çocuğa bol moral lazım. Onun da gözlerinden öperim. Acil şifalar dilerim.
Merhabalar. Dilan benim yeğenimin adı. Tatlı bir kız çocuğu. Kardeşim Halil’in kızıdır. Kardeşim Halil, Almanya’da yaşarken, Nathalie adlı bir bayanla evlendi. Yürütemediler bu evliliği ve ayrıldılar. Dilan, annesinde kaldı. Ayrılıkları normal karşılarım, ama olan çocuklara olur, üzülürüm. Hiç görmediğim bu kıza içim ısındı. Ama onu hiç tanıyamadım. Ne bir resim, ne bir adres…Televizyonlardaki programlara başvurmak bile geldi içimden. 2006’da şans yüzüme güldü. İçten istenen dilekler kabul olurmuş. Almanya-Berlin’de bir seminere katılma bursu almıştım. Bu iyi bir fırsattı. Gel gelelim, elde bir adresten başka hiçbir veri yoktu. Kafamda sorular dans edip duruyordu. ‘Hala o adreste mi otururlar?’, ‘ Habersiz gidilir mi?’, ‘Polis engel çıkarır mı?’… Çünkü daha önce, internetten Alman polisine başvuru yaptım. Ama sağlıklı bir bilgi edinemedim. Gitmeme az bir süre kala, elime geçen bir telefon numarası bana bir ışık oldu. Yanlış bir numara idi. Ama alt-üst numara arayarak, bir numara eksiltip bir numara ekleyerek de olsa, Nathalie’ye ulaştım. Evet, onları ziyaret edebilirdim. Birinci aşama başarıyla sonuçlandırılmıştı. Avusturya’ta gittim önce. Abimler, kardeşlerim, amca oğlu, yengem, yeğenlerim. Sonra Almanya’ya geçip Sivas İmranlı Doğançal’ın gelini Kamile Hala ve Nurettin Enişte’yi ziyaret ettim.Ve… Ve işte o an gelmişti. Elimde çantalarla, zahmetli bir yolculuktan sonra, adrese ulaşmıştım. Evde yoklardı. Kendimi hiç koşullandırmadan gittim. Çünkü, ona sahip çıkmadığımızı düşünebilirdi, soğuk davranabilirdi. Soğuk bir karşılamadan tutun da en içten bir sarılmaya kadar kendimi bütün olasılıklara hazırlamıştım. Eve geldiklerinde, işte o saniyenin bilmem kaçta kaçı bir süre içinde, “Dilan” deyip ona kollarımı açtım ve o da bana koşarak boynuma sarıldı. Ne buz kaldı, ne bir sıkıntı…O bir çocuktu ve çocukluğun bütün masumiyetiyle beni karşılamıştı. O an kardeşime öylesine kızmıştım ki. (Belki de bir kızım olmadığı içindir.) Orada geçirdiğim birkaç saat, belki de yaşamımda en sayılı anlardan biriydi. Ona ulaşmamış olsaydım, belki de ömür boyu bunun ağırlığını taşımak çok güç olurdu benim için. “Neden beni aramadınız? Niye bana sahip çıkmadınız?” gibi sorulara yanıt vermek kolay değildi. Nathalie’ye, Dilan’ı ondan ayırmak gibi bir düşüncemiz olmadığını, onun bizi de tanımaya hakkı olduğunu, istedikleri zaman bizi ziyaret edebileceklerini anlattım. Ayrılmak kolay olmadı. Ama zaman var ya, zaman. Nathalie beni kent merkezine indirdi. Bizim köyden Rıza POLAT’a uğradık, evde yoklardı. Berlin’deki kurs bittikten sonra Türkiye’ye döndüm. (Berlin’de bulunan hala kızına ve eşine, dostlara selamlar.) Artık Dilan’a kavuştum diye sevinçliydim. Ancak, uzun sürmedi. Çünkü yazmış olduğum mektuplara yanıt gelmiyordu. Yine içime acayip bir hüzün çöktü. Dilan’ı yitirmek istemiyorum. Bu nedenle onu sizinle tanıştırmak istedim. Sizce ne yapılmalı?
Not: Aslında bununla ilgili bir konu vardı. Konu kilitlenmiş. Dilan ve annesi şu an Bühl adlı kentteler.
Konya'dan selamlar.
